หลายคืนติดต่อกันที่เราใช้เวลาก่อนเข้านอน รับชมภาพยนตร์ทั้งไทย และเทศ

 

เมื่อคืนเลือก "๒๔๙๙ อันธพาลครองเมือง"

 

ว่าด้วยยุคที่นักเลงมีมากกว่าพระสงฆ์ และงานสุจริตหายากยิ่งกว่าปืน

 

ถือเป็นหนังขวัญใจวัยคะนองในช่วงที่ออกฉายเลย เด็กหนุ่มที่ได้ดูไม่ว่าใครก็ต้องอยากเป็นอย่างแดง ไบเล่ย์

 

ทั้งเก่ง เด็ดเดี่ยว น่าเกรงขาม เป็นสุภาพบุรุษ ให้เกียรติผู้หญิง อะไรจะสมบูรณ์แบบขนาดนั้น

 

อีกสิ่งนึงที่ประทับใจโก๋หนุ่มอย่างเรา คือบทพูด ประโยคแบบนักเลงๆ ที่บาดใจนัก

 

นอกจาก"ไอ่เหี้ยแม่ง" และ "ไอ่สัตว์เอ้ย" แล้วก็ยังมีอีกหลายประโยคที่ฟังแล้วน่าเอามาคิด

 

"เรื่องนี้เราไม่รู้ว่ะ แล้วแต่ปุ๊" ฟังดูแล้วนักเล้ง นักเลง ประมาณว่าใช้กำลังเป็นอย่างเดียวจริงๆ

 

"เป็นเมียเรา ต้องอดทน" มันก็กล้าพูดเนอะ

 

"มึงทำผู้หญิง มึงไม่ใช่ลูกผู้ชาย" แล้วจะให้กูไปทำผู้ชายรึไง

 

"ฉันเตือน ในฐานะคนที่เคยเจอมาก่อน" ก่อนฉันจะเจอก็มีคนมาเตือนแบบนี้เหมือนกัน

 

บรรยากาศในหนังทำออกมาได้ดี ข้อเสียที่เราเห็นชัดมีอยู่สองอย่าง

 

๑. พี่ติ๊กเล่นแบบดูก็รู้ว่าเป็นเรื่องแรก ไม่ติดว่าทีมคัดตัวแสดงเน้นที่รูปร่างหน้าตา เอาโหน่ง เอาเท่งมาเล่นก็ได้

 

๒. ในเรื่องมีผู้หญิงหน้าตาดีๆน้อยเกินไป

 

ช่วงนี้หิมะลงแบบไม่นัดก่อนล่วงหน้า ทำเอาสัญจรไปมาลำบากนัก

 

ต้องงัดท่าเด็ด เพนกวินจักรพรรดิ สลับกับท่าไม่หวั่นแม้วันมามาก หลับสนิทตลอดคืน ไม่ซึมเปื้อนด้านข้างออกมาใช้

 

เอาตัวรอดมาได้แบบไร้รอยหกล้ม

 

วันก่อนไปนั่งกินข้าวที่โรงเรียน นั่งมองออกข้างนอกเห็นคนล้มทุกนาที

 

เพื่อนแนะนำให้ไปยกป้ายให้คะแนน จัดการแข่งขันกันให้เป็นเรื่องเป็นราว

 

คะแนนความยากก็ลำดับกันไปตามความอับอาย และอาการบาดเจ็บ

 

หัวร้างข้างแตก ตับแหกซี่โครงหัก อะไรก็ว่ากันไป

 

กลับมากินข้าวเที่ยงที่บ้าน เพื่อนบ้านก็เล่าให้ฟังว่าไปล้มมา กลางใจเมืองเลยทีเดียว

 

อันนี้ก็ได้คะแนนขวัญใจทางบ้านไป

 

กำลังจะตั้งท่าต้มมาม่า เพื่อนก็เอ่ยขึ้น

 

"เนี่ยๆ หมูใครก็ไม่รู้ ทิ้งไว้นอกตู้เย็นตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว"

 

"โอ๊ะ ของผมเองครับ ลืมไป"

 

"เหรอ งั้นโทษที ว่าจะเก็บให้ แต่ไม่รู้ว่าของใคร"

 

"อ๋อๆ ไม่เป็นไรครับ"

 

"ไม่เป็นไรได้ไง อยู่มาทั้งคืน"เจ๊อีกคนยืนฟังอยู่รีบสวน

 

"ที่บ้านชั้นสอนมา ขนาดเอาไว้ในตู้เย็นก็อยู่ได้แค่สองวัน"

 

"โอ ที่บ้านผมขนาดแมลงวันตอมกันสามฝูงยังกินเลย"

 

"เค้าอาจจะมีภูมิคุ้มกันดีก็ได้" เพื่อนคนเดิมเสริม

 

"ใช่ ปกติไก่ดิบ เลือดสดผมก็กินเป็นประจำ"

"แต่ยังไงชั้นก็ไม่แนะนำ"

 

"เอ่ออ....." จะเก็บเข้าตู้เย็นก็อาย จะทิ้งก็เสียดาย

 

"ที่จริงของเพื่อนผมน่ะครับ มันมีเชื้อปอบเขมร เลยกินได้ไม่เลือก"

 

รีบเอาเข้าช่องแข็งแล้วเดินหนีเข้าห้อง

 

ตอนบ่ายกลับไปทำงานที่โรงเรียน มีคนมาติดต่อซื้อหนังสือ นัดแนะเรียบร้อย ออกไปส่งของ

 

"โอ ดูดีจริงๆ นี่ปริ้นท์ออกมาจากอินเตอร์เนทรึเปล่า"

 

"โนๆ ผมถ่ายเอกสารมาจากของจริง"

 

"อุ๊ย ผิดกฎหมายรึป่าว"

 

อ้าว ไอ่นี่ มาหาว่ากูเป็นอาชญากรข้ามชาติ ขายของโจรซะอย่างงั้น เดี๋ยวก็วางระเบิดมือถือซะเลย

 

"โนๆ นี่ผมไปถ่ายมาจากในห้องสมุดเลยแถวบ้านเลย"

 

"โอ ดีจัง ยูมาจากประเทศอะไร"

 

"ไทยแลนด์ เราสนับสนุนการศึกษา และการละเมิดลิขสิทธิ์ ใช้เพื่อความบันเทิงในที่พักอาศัย ห้ามดัดแปลง ทำซ้ำ หรือส่งตามสายเคเบิ้ล หากผู้ใดละเมิด จะถูกดำเนินคดีตามกฏหมายที่บัญญัติไว้สูงสุด ยูโนว"

 

"พูดห่าอะไรของมึง"

 

แล้วมันก็รีบจ่ายตัง เอาหนังสือซ่อน เดินกลับไปแบบลับๆล่อๆ

 

คุณภาพชีวิตมันต่างกันจริงๆ

"เหนื่อยมั้ยคนดี โดนพี่รุมแทง

 

ไม่เว้นแม้นอนตะแคง ทำแรงก็กลัวเธอท้อง"

 

ไม่เกี่ยวอะไรแต่พอดีคิดได้เลยเอามาลงกันลืม

 

นึกถึงตอนละอ่อน เคยโดนถามอยู่เป็นเนืองๆ

 

"โตขึ้นอยากเป็นอะไร"

 

เราจำได้ว่าไม่เคยตอบเลย

 

น่าเสียดาย ตอนเด็กๆเลือกได้ตั้งหลายอย่าง มาตอนนี้เลือกได้ไม่กี่อย่าง

 

ถ้าบอกว่าตอนนี้อยากไปขายประกัน แม่ก็คงไม่ปลื้ม ส่งมาเรียนซะนาน

 

แต่อย่างน้อย เราก็เลือกได้ว่าเราไม่อยากเป็นอะไร

 

๑. เราไม่อยากเป็นตั๋ว ตอนหาซื้อ มาเข้าแถวรอกันเป็นวันเป็นคืนอย่างกับรดน้ำศพอากง ยอมเสียเงินซื้อกันแบบไม่ลืมหูลืมตา แต่พอโดนเจาะรูทีเดียวก็หมดค่า แย่ยิ่งกว่าโสเภณีอีก

 

๒. เราไม่อยากเป็นก็อกน้ำ ที่ชำระล้างความสกปรกให้ทุกคน ยกเว้นตัวมันเอง นานๆทีถึงจะมีคนใจบุญวักน้ำขึ้นมาอาบให้

 

พูดถึงเรื่องนี้แล้วคิดถึงหมอ

 

มีหมอสักกี่คนที่รักษาตัวเองเวลาป่วย

 

"ยาสีฟันที่ทันตแพทย์ส่วนใหญ่ เลือกใช้"

 

ฟังดูแล้วสมเหตุสมผล รู้จักฟันดี ก็รู้ว่าอะไรดีต่อฟัน

 

"ท่าที่หมอสูตินารีส่วนใหญ่ เลือกใช้"

 

บางทีรู้มากก็ใช่ว่าจะต้องทำตามที่รู้

 

สัปดาห์ก่อนเราทำใบปลิวขายหนังสือเรียนที่มีอยู่ เพราะคิดว่าจบแล้วคงไม่แบกกลับไปให้เมื่อยสันหลัง

 

ความรู้มันไม่ได้อยู่ในหัวหรอก แต่แบกกลับไปมันก็ไม่ได้มีโอกาสเข้าไปอยู่ดี

 

ทำแล้วก็เอาไปปิดประกาศตามบอร์ดต่างๆ เอากันแบบไม่มีกาละเทศะเลยทีเดียว ไม่ว่าจะเป็นบอร์ดเรื่องการศึกษา บอร์ดหางาน บอร์ดรายชื่ออาจารย์ บอร์ด กฟผ.

 

วันนี้เปิดเทอมวันแรกก็ขายได้สามเล่มแล้ว

 

สนุกดี ได้เงินด้วย

 

รู้สึกอยากทำงานแล้วหาเงินใช้เองขึ้นมาทันที

 

และแน่นอน เราอยากหากินเอง มีที่อยู่ของตัวเอง

 

และแน่นอน คนรุ่นใหม่ ต้องอยู่คอนโดติดรถไฟฟ้า

 

แฟลตปลาทองมัน "เอาท์" ซะแล้ว

 

เพื่อนๆเราที่ทำงานตั้งแต่เรียนจบก็ทยอยมีกัน คนละที่สองที่

 

ดูแล้วมันง่ายอย่างกับเช่าพระเครื่อง

 

คนเราก็ต้องการแค่ผนังสี่ด้านไว้กันสายตาชาวบ้าน กับหนึ่งเพดานไว้กันแดด กันฝน

 

เหมือนเช่นดาวิดเพื่อนเลิฟ

 

ดาวิดเป็นเพื่อนชาวเม็กซิกันที่หลงใหลการสังสรรค์ และสอบซ่อม

 

วันก่อนไปเตะบอลกัน เลิกแล้วเดินลงมาห้องแต่งตัว เห็นมันเอากระเป๋าเดินทางใบเบ้อเริ่มมาด้วย

 

"ว้ายๆ คนจรจัดไม่มีที่อยู่ หนีดีกว่า เหม็นๆๆ"

 

รีบเดินกลับห้อง เท้ายังไม่ทันหายเหม็น มีคนมากดกริ่ง

 

"อ้าว ตามมาทำไม"

 

"อ้าว ก็ตกลงกันไว้แล้วว่ากูจะมานอน"

 

"ตอนไหนวะ"

 

"ไอ่ห่าราก ฟังอังกฤษไม่ออกแล้วเออ ออ มั่วอีกแล้ว ฟาล์วๆ อย่างงี้ต้องให้กูนอน โนเถียง"

 

นึกว่าจะมาอาศัยไม่กี่วัน แต่เห็นมันหิ้วผงซักฟอกกับน้ำยาปรับผ้านุ่มมา

 

แบบนี้คงยาว

 

พ่อพระอีกแล้วเรา

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สุดสัปดาห์ที่ผ่านมาไปรับน้องชายสุดที่รัก เดินทางไกลมาจากเมืองไทย พาตัวมันเองมาศึกษาต่อปริญญาโท ตามรอยบรรพบุรุษ

 

มาถึงตรงนี้ได้ด้วยลำแข้งตัว แม่ก็ปลื้ม จนต้องเอาไปเม้าท์กับยามหน้าหมู่บ้าน ไปจนถึงเจ้าของโครงการ

 

มาถึงก็อยู่ในช่วงหน้าหนาวพอดี เสื้อผ้าหน้าผมก็ยังต้องปรับกันบ้าง ตามสภาพภูมิอากาศ และสถานการณ์ทางการเมือง 

 

เรื่องเสื้อผ้าก็หาซื้อหาใส่กันไป เรื่องหน้า เรื่องผมก็ค่อยๆปรับกันตามมีตามเกิด

 

ออกตัวช้อปทันที เนื่องจากหน้าเทศกาลแบบนี้ เป็นช่วงเวลาของนักช้อป ประเภทปอบไม่ยอมลงหม้อ

 

ได้ข่าวกรองมาเรื่องตำแหน่งร้านเรียบร้อย ก็ล็อกเป้า มุ่งตรงไปยังที่หมายทันที

 

สัมผัสแรกที่เดินเข้าไป

 

"เห็นป้ายแดง แสลงในใจ

 

ลดไปได้ ถูกลงตั้งครึ่งราคา

 

ถูกอย่างนี้ ไม่ใช่บ้านนอกคอกนา

 

ไม่ซื้อฉันก็ไม่ว่า แต่ว่าอย่ามาเรียกฉันลำไย

 

เด้อ นาง เด่อ...เด้อ นาง เด่อ...เด้อ นาง เด่อ...เด้อ เด้อ นาง เด่อ...ป้าบ ป้าบ ป้าบ ป้าบ"

 

จาก แฟนรายการหม่ำโชว์

 

(เอาชื่อมาลงแบบนี้ เดี๋ยวมีคนค้นมาเจอ แล้วก็ลิ้งค์มาอีกแน่นอน หาเรื่องโดนด่าพ่อแท้ๆ) 

 

งานดี ก็ต้องชิ้นโบว์แดง รถใหม่แรงๆ ก็ป้ายแดงทั้งนั้น กินข้าว ก็ต้องหมูแดง ไข่ข้างเดียว ก็เรียกทองแดง

 

เรื่องของถูกของลดนี่ถือเป็นเรื่องหลักเลย ทั้งเนื้อทั้งตัว นุ่ง ห่ม ใส่ กิน ดื่ม หลายๆอย่าง ลดราคา ป้ายแดงทั้งนั้น จะมาว่าเราจนเราก็ยอม

 

ถึงรวย เราก็จะชอบของลดราคา

 

เล็งเหลี่ยมมุม ใช้สายตากวาด ป๊าบ สะดุดตาทันที เป็นซุ้มรองเท้า

 

ไม่ได้ดูให้น้องหรอก ดูให้ตัวเอง ตอนนี้มันแดงจ้าจนตาพร่าไปหมด

 

ไปเจอคู่นึง ลองใส่ได้พอดี โก้เก๋ เท่ห์พอทน ใส่แล้วเท้าดูเหมือนติ๊ก เจษฎาพร

 

ราคาลดลงถึงครึ่ง ชั่งใจแล้ว ไม่ถูก ไม่แพง ใช้ได้นานด้วย

 

ตอนแรกพี่บอกให้เล็งก่อน ดูหลายๆที่ แล้ววันหลังค่อยมาสอย

 

แต่ด้วยประสบการณ์ เล็งไว้ทีไร กลับมามันหายทุกที

 

หลังๆใช้วิธีฉี่ทิ้งกลิ่น แสดงความเป็นเจ้าของไว้ ก็ไม่วายโดนเทศกิจมาล้าง มาเช็ด

 

ก็เลยรีบตัดสินใจ ซื้อทันที

 

ไปถึงจุดชำระเงิน ทักทาย ส่งยิ้มให้พนักงานสาวตามธรรมเนียม ทำเหมือนเค้ากำลังเรียกสินสอดยังไงอย่างงั้น

 

เห็นเค้ากดๆเครื่องเก็บเงิน กดหลายทีผิดสังเกตุ เห็นเลขสารพัดจนหน้ามืดตาลาย คล้ายเมากาว

 

"หนึ่งร้อย ห้าสิบค่ะ"

 

อกอีแป้นจะแตก ลดจากป้ายแดงลงมาอีกครึ่งนึง หล่กเลยๆ ถูกเกินก็ตกใจ แพงไปก็ตระหนก

 

ควักเงินออกมาตามราคาป้ายแล้ว เลยได้เก็บกลับเข้ากระเป๋าไป

 

ในใจร้องก้อง

 

"มีออม ไม่มีอด"

 

 

สามท่อนนั้นคือคำขวัญวันเด็กที่เราขอมอบให้น้องๆทุกคน ในฐานะคนเขียนบลอก

 

วันเด็กปีนี้ คุณบอกรักเด็กคุณหรือยัง

 

ไม่ยากเลย เพียงแค่ไปหาซื้อพวงมาลัย หรือดอกมะลิสักดอก เอาเข้าไปให้เด็กของคุณ กราบเท้าท่านงามๆสักหนึ่งที แล้วกระซิบเบาๆที่ข้างหู

 

"รักนะ เด็กโง่"

 

แค่นี้ เด็กของคุณก็ชื่นใจแล้ว

 

"โอ้ว่าเด็กจ๋า อยากเห็นทั้งหน้าและนม

เสื้อชั้นในหมักหมม แต่ดูแล้วนมน้องก็น่ากิน

แต่เล็กจนโต โอ้เด็กถนอม

เด็กผายผอม แต่ต้องรักษานมให้ใหญ่ไว้

เติบโตโอ้เล็กจนใหญ่

อย่างอื่นไม่รู้เป็นไง แต่ต้องรักษาทั้งหน้าและนม"

 

ตอนแรกจะแต่งท่อนเดียว แต่มันว่างมากเลยซัดซะครึ่งเพลง

 

นรกจะกินกบาลเอา

 

อยากจะฝากอะไรถึงเด็กๆซะหน่อย

 

เอาเรื่องในวงการก็แล้วกัน

 

ไปอ่านบลอก อ่านไดอารี่ออนไลน์ของเด็กสมัยนี้แล้วก็ตกใจ

 

บางคนยังไม่ทันมีบัตรประชาชน แถมยังเป็นผู้หญิง แต่กล้าเขียนคำหยาบมากกว่าเราซะอีก

 

พี่เปลี่ยนมาสองใบ อ่านแล้วยังต้องนั่งเกร็ง หนีบเป้ากางเกงซะแน่น

 

คำหยาบนั้นเหมาะสำหรับผู้ชายที่พอจะมีอายุหน่อย มันใช้แสดงความสนิทสนมดีกว่าการเดินเกาะแขนกันแล้วพูดหวานๆเหมือนที่ผู้หญิงเค้าทำกัน

 

"หนุ่ม โก้ว่านะ หนุ่มต้องไปฟิตกล้ามเนื้อต้นขา ให้สะโพกเฟิร์มกว่านี้หน่อย หนุ่มจะยิงได้แรงกว่านี้"

 

ไอ่หนุ่มคงไม่เดินหันหลังให้เราไปอีกนาน

 

แล้วอย่าได้มาเรียกร้องว่าชายและหญิงมีสิทธิเท่าเทียมกัน เรียกร้องอะไรก็ดูซะก่อน เรื่องไม่ดีจะไปอยากทำกันทำไม ผู้หญิงที่ออกมาบอกว่าทีผู้ชายยังพูดหยาบได้ ทำไมหญิงจะพูดไม่ได้

 

มันไม่ได้ต่างจากผู้ชายเรียกร้องสิทธิ์การทำแท้งอย่างถูกกฎหมายเลย

 

นึกถึงเด็กก็ต้องย้อนมาหาตัวเอง

 

ใครๆก็ต้องเคยเป็นเด็ก

 

หยิบมาเล่าสักเรื่อง

 

อย่ามาแซวว่าแก่ เรายังหนุ่มแน่น อย่างกะสิงห์คะนองนา ม้าคะนองไร่ ไก่คะนองเล้า งูเห่าคะนองทุ่ง กุ้งคะนองบ่อ

 

นอกจากหน้าจะละม้ายพี่บอลแล้ว สมัยเด็กๆเรายังเคยจับแร็กเกต หวดเล่นเป็นจริงเป็นจัง

 

ก่อนที่โตขึ้นจะไปจับ ไปหวดอย่างอื่นแทน เลยร้างราไป

 

เรื่องนึงที่จำได้ คือช่วงนั้น มีรองเท้าสุดฮิต เจ้าของสโลแกน "คู่เดียว ทั้งใส่เที่ยว ทั้งเล่นกีฬา"

 

เมจิกแซนเดิ้ล จากสกอลล์

 

คู่แรกที่ผ่านตาเราอยู่ในโฆษณาทีวี คู่ต่อมาเป็นของพี่ชาย และแน่นอน คู่ต่อมาอยู่ใต้เท้าเรา พร้อมสายรัดสุดนำสมัย

 

ใส่เที่ยวก็เท่ เล่นกีฬาก็เก๋

 

ใส่มันทั้งวันทั้งคืน จนเป็นเจ้าของสโกนซะเอง

 

"คู่เดียว ทั้งเหม็นเปรี้ยว ทั้งขึ้นรา" 

 

 

 

 

 

 

 

 

มีเพื่อนคนนึงเล่าเรื่องนี้ให้ฟัง ต่อมาไม่นานเราก็ไปเจอมากับตัว

 

หมอนิด ยอดนักทำนาย ผู้เคยประกาศมานานแล้วว่าอดีตนายกจะโดนขับไล่ออกจากตำแหน่ง ไม่มีแม้ที่จะให้ยืนโทรศัพท์บนแผ่นดินไทย

 

แน่นอนว่าตอนนี้แกดังเป็นระเบิดในถังขยะ

 

ยังไม่พอ ยังคาดการณ์ต่อไปอีกต่างๆนานา เอากันเป็นฉากๆ แกบอกว่าจะแยกให้ดูเป็นเดือนๆเลยก็ไม่ใช่เรื่องยาก แต่นิ้วเป็นตะคริวไปก่อน เลยไม่ได้พิมพ์บอกกันไว้

 

ทำเอาเราอึ้ง และตะลึงงัน

 

ไม่น่าเชื่อว่าแกจะทำได้

 

ขอยกมาบางประเด็น คำทำนายล่าสุด เมื่อไม่กี่วันที่ผ่านมา

 

"อดีตนายก เกิดวันที่ 26 ก.ค. 2492 ซึ่งมี “ดิถีธาตุไฟ” ตามฐานดวงของเจ้าชะตานี้จะพบกับมรสุมชีวิตตั้งแต่ปี 2549 เป็นต้นไป"

 

"ขอให้ท่านเตือนสติตัวเองไว้ว่าหากมีคนใกล้ชิดท่านแนะนำอะไรที่หวังดีต่อท่าน แต่ความหวังดีต่อท่านนั้นเป็นการทำร้ายประเทศชาติ ก็ขอให้ท่าน “หยุดและคิด” เพราะนั้นคือการนำภัยมาสู่ประชาชนโดยส่วนรวมอย่างร้ายแรง"

 

เราว่าพูดอย่างนี้ ไม่ต้องถึงหมอนิดหรอก หมอหน่อย หมออ้อย หมอตำแยที่ไหนก็รู้

 

อารมณ์ประมาณตอนที่เราโดนพี่หลอกสมัยอยู่ ป.สอง

 

"ไอ่โก้ รู้ป่าว ว่ามึงมีขนคิ้วข้างซ้าย มากกว่าข้างขวา โบราณว่ามึงต้องตายภายในเจ็ดวัน"

 

"มีดโกนอยู่ไหน เดี๋ยวโก้โกนข้างขวาออกก็ได้"

 

ซื๊บๆๆๆ

 

"เป็นไง ดีขึ้นยัง"

 

"มึงหนียมบาลไม่พ้นหรอก มึงต้องตายภายในเจ็ดวันอยู่ดี ไม่จันทร์ ก็อังคาร หรือพุธ พฤหัส......."

 

ให้กูตายยังดีกว่ามีคิ้วข้างเดียว 

 

แต่ก็มีบ้างที่แกเดาแบบเจาะจงสุดๆ ทำเอาหลายคนตกใจ

 

คนเราก็มักจะตื่นเต้นเสมอเมื่อได้รู้อะไรที่ไม่คาดฝัน แต่สักพักก็ลืม ไอ่ที่พูดๆไว้ถ้าถูกเดี๋ยวไอ้คนพูดมันก็ออกมาอวดอ้างกันเอง ถ้าผิดก็เงียบๆไว้ ไม่มีใครสนใจมาด่าพ่อหรอก

 

ไปอ่านเจออีกเรื่อง

 

รู้สึกเอือมระอาเหลือเกินกับข้อความ"โปรดฟังอีกครั้ง"

 

ครั้งเดียวที่เราเห็นว่ามันถูกใช้ได้เหมาะสมก็ตอนที่เค้าประกาศทางทีวีคราวก่อนนู้น

 

เรื่องใหญ่แบบนั้น ฟังครั้งแรกก็ต้องร้อง "หา" แบบไม่เชื่อหูตัวเองกันทุกคน ผู้ประกาศรู้ทันเลยพูดให้ฟังกันอีกรอบ

 

บางคนเอามาใช้กับข้อเขียน "โปรดฟังอีกครั้ง" แล้วยังอุตส่าห์ลงทุนไปคัดลอกแล้วมาแปะให้ดูกันอีกรอบ

 

ถ้าเราอยากอ่านซ้ำเดี๋ยวเราก็เหลือกตาขึ้นไปอ่านเอง ไม่ต้องรบกวนขนาดนั้น

 

รู้ว่าอยากให้ขำ แต่เจอบ่อยแล้วมันเอือม ตลาดเกินไป ไม่แนว ยูโนว ให้มันมีมูล มีเหตุหน่อย

 

อยากจะขอยกตัวอย่าง

 

"เฮ้ย พ่อมึงตายแล้ว"

 

"หา"

 

"โปรดฟังอีกครั้ง พ่อมึงตายแล้ว"

 

อีกเรื่อง อันนี้เกี่ยวกับการเมืองระหว่างประเทศ

 

วันก่อนไปซื้อของในซุปเปอร์มาเก็ต ด้วยจิตวิญญาณพ่อบ้านมือฉมัง ขั้นแรกต้องอ่านใบปลิวของลดราคาก่อน

 

กวาดตาทีเดียว เจอทีเด็ด แซลม่อนลดกระหน่ำ

 

ออกตัวล้อฟรีไปตู้แช่ทันที ล็อกเป้าทันที หนึ่งซองสุดท้าย

 

หยิบขึ้นมา เหลือแต่ซอง

 

ชิ้นปลาอยู่ในมือฝรั่งข้างๆ

 

เอาสิ มึงไม่มีซอง ก็จ่ายตังไม่ได้ กูไม่มีปลา ก็ไม่รู้จะแดกอะไร

 

วัดใจกันอยู่ครู่นึง จะเปิดปากพูดก็กลัวเสียเหลี่ยม

 

ทำท่ายื่นซองออกไป ให้มันเอาปลาใส่

 

มันเอาปลาใส่ตามแผน

 

อุเหม่ เราเผลอได้ใจ คลายกล้ามเนื้อพังผืดนิ้วชี้และโป้ง

 

ติดกับมันเต็มเปา แม่งกระชากไปทั้งซอง ทั้งปลา ตาอิน ตานา ยืนปากอ้า เยี่ยวแทบราด

 

รู้งี้เอาซองไปซ่อน ให้แม่งงงก่อนแล้วค่อยไปเอาปลาดีกว่า

 

ไม่ได้มีลูกบวชไม่สึก ยังเสือกทำตัวเป็นพ่อพระอีก

 

 

 

 

 

 

 

 

แตกประเด็นจากเรื่อง กินกะหล่ำดิบมาก แล้วเป็นหมัน

 

-----------------------------------------------

 

สัมผัสแรกทำให้เรานึกเป็นเพลง

 

เกิดมาไม่เคยเจอใครเหมือนเธอ

ทั้งตด ทั้งเรอ เธอเอาซะเหม็นทั้งคืน

โว้ เย่

 

แต่ด้วยหน้ากากและชุดกันเชื้อส่งตรงจากนาซ่า เลยร้องออกมาดังๆได้ลำบากหน่อย

 

ไม่ใส่ก็ไม่ได้ ไอ่เรามันคนนอกคอก นอกระบบ

 

ไม่รอช้า เดินตรงมาตามโพย กรงสี่ ล็อกสอง คุณกุ๊กนั่งเก็บคองอเข่ารอยู่แล้ว

 

ไม่ต้องรอให้เธอแนะนำตัว ป้ายชื่อพร้อมเบอร์รหัสติดหราไว้ที่ปีก มีตำแหน่งแต่งตั้งกันโดยที่เจ้าตัวไม่ต้องร้องขอ

 

คุณกุ๊กเป็นไก่ไข่ มีหน้าที่เบ่งให้ไข่หล่นจากตูด หากินแบบเช้าฟองเย็นฟอง

 

"อยู่ที่แคบๆแบบนี้ ไม่อึดอัดเหรอครับ"

 

"อย่างน้อยก็ไม่ต้องเดินให้เมื่อยนะ อีกอย่าง ออกไข่เป็นที่เป็นทาง อะไรๆมันก็ง่ายขึ้น"

 

"ไม่ได้ไปยุ่งซุกซนกับใคร อยู่ดีๆก็ตั้งท้อง ออกไข่ ไม่คิดสงสารลูกที่กำพร้าพ่อบ้างเหรอครับ"

 

"ลูกๆก็มีหน้าที่ของพวกเค้า เหมือนกับกุ๊ก ที่มีหน้าที่ของกุ๊ก"

 

"แล้วไม่เสียดายเหรอครับ ท้องไม่มีพ่อทั้งที แต่ก็ไม่ได้เมามัน นัวเนีย คลอเคลีย ลูบไล้ ล้วงลึก เสียวซ่าน กับใครเลย"

 

"ที่พูดมาคืออะไรคะ กุ๊กฟังแล้วหูรูดลักปิดลักเปิดยังไงไม่รู้" 

 

กลัวว่าจะทำคุณกุ๊กใจแตก เดินหนีผ่านรางไข่มาที่เล้าเล็กๆ ล้อมด้วยรั้วสูงแค่เข่า

 

น้องเจี๊ยบวิ่งรี่เข้ามา ขนลู่ไปกับลมเปรยให้เห็นสัดส่วนเนื้อสาวลางๆ

 

งูบนหัวเราแอบเล็งนมไก่ตามสัญชาตญาณ

 

"รีบๆหน่อยนะพี่ มีอะไรก็รีบคุย เพื่อนหนูรอเล่นผีผ้าห่มอยู่"

 

"จ้าๆ เพื่อนเยอะเลยน้า รู้จักมักจี่ ร่วมหัวจมท้ายกันได้ยังไง"

 

"ไม่รู้หรอก เกิดมาก็เห็นหน้ากัน อยู่อัดๆกันไม่รู้จะหนีกันยังไง"

 

"แล้วโตขึ้นน้องอยากเป็นอะไร"

 

"อยากไปเมืองนอก"

 

"ทำไม"

 

"เพื่อนบอกว่าไปนอกแล้วจะได้เป็นไก่เคเอฟซี เท่ห์ และแพงกว่าไก่ย่างส้มตำเป็นไหนๆ"

 

"ออ แล้วเห็นว่าจะเล่นผีผ้าห่มกัน ที่คลอๆอยู่นี่คงเป็นดนตรีประกอบสินะ อือ เพลงนี้ฟังแล้วเคลิ้ม ปลุกอารมณ์ดีเชียว ช่างเลือกนะเรา"

 

"ไม่รู้หรอก เค้าก็เปิดอย่างงี้กันทั้งวี่ทั้งวัน มันก็คงจะดี อย่างน้อยก็ดีกว่าให้เพื่อนเคาะขอบเตียงให้จังหวะ บางทียังไม่ถึงเลย มันเคาะเร่งเอาๆ เสียอารมณ์"

 

"ไม่กวนละจ้า กลับไปหาเพื่อนเถอะ เรียนให้สนุก เล่นให้มีสาระ ตามนโยบายรัฐบาลทักษิณ ๒/๒ นะ"

 

รีบตัดบทและสาวเท้าไปเล้าหลังสุดทันที พี่โต้งยืนรอ ส่ายหน้าเหมือนคันหงอนแต่เกาไม่ถึง

 

"โทษครับที่มาสาย"

 

"ไม่เป็นไร ถึงไม่เคยออกจากที่นี่ ข้าก็พอจะนึกออกว่าพวกข้างนอกเป็นยังไง"

 

"ครับ แล้วนี่ทานอะไรอยู่ครับ"

 

"อาหารเม็ด"

 

"กินอาหารเม็ดซ้ำๆอย่างนี้ทุกมื้อจะดีเหรอครับ"

 

"พูดไม่คิด ไม่เห็นหรือไงว่ามีหลายสี หลายแบบ เลือกกินกันตามใจชอบ"

 

"กินแล้วมันดีจริงๆเหรอครับ"

 

"แน่สิ ให้ไปคุ้ยกิน เขี่ยกินก็โดนเทศบาลมารมยา จับใส่ถุงฝังดินทั้งเป็น"

 

"พูดถึงเรื่องหวัด เลี้ยงกันมาเป็นร้อย เป็นพันปี ไม่เห็นจะเคยมี"

 

"จะไปกลัวอะไร มีโรคก็ทำยามาให้กินให้ฉีด ไม่เห็นจะยาก"

 

"เอาตรงๆนะพี่นะ ไม่อยากออกไปใช้ชีวิตข้างนอก เหมือนบรรพบุรุษบ้างเหรอ"

 

"เอ็ง ฟังข้าดีๆไอ่หนุ่ม กินอย่างข้า อยู่อย่างข้า ร่างกายก็สมบูรณ์ แข็งแรง พร้อมที่จะทำหน้าที่อย่างมีคุณภาพ ตอบแทนคุณค่าอาหารที่มีให้ตั้งแต่เกิด ข้างนอกมีอะไรดี"

 

"พี่ไม่คิดอยากเป็นไก่ชน หรือไก่ฟ้าพระยาลอบ้างเหรอ"

 

"แล้วเป็นอย่างข้าไม่ดีตรงไหน"

 

"แต่ที่เป็นนี่พี่ไม่ได้เลือกเองนะ"

 

"เลือกเองแล้วต้องไปคุ้ยไส้เดือนกิน ต้องไปนอนบนดิน ต้องไปวิ่งหนีหมา จะไปเลือกทำไมให้ลำบาก สุดท้ายก็ลงหม้อเหมือนกัน"

 

หมดคำถาม ลาพี่โต้งแล้วเดินออกมาที่ห้องแต่งตัว ถอดชุดนักบินอวกาศออก แล้วก้าวออกจากประตูพลาสติก ของระบบปิดของคุณกุ๊ก น้องเจี๊ยบ และพี่โต้ง

 

เข้าสู่ระบบปิดของเราเอง

 

ปิด ไม่จำเป็นต้องมีประตู

 

ไม่กล้าแม้แต้จะคิดเวทนา