สะมาแอ เป็นผู้ชาย มีชื่อเต็มว่า “สะมาแอ บาเต๊ะ ปีนัง บังกลาเทศ”

สะมาแอเป็นราชกุมารจากกาฬทวีป หลังจากพ่อของเขาลงจากบัลลังก์เพราะรัฐประหาร เขาถูกลดชั้นศักดินาเป็น กุมารเฉยๆ

น่าเห็นใจ ไม่ได้เป็นแม้กระทั่งกุมารทอง 

กระนั้นเขายังติดอยู่กับชีวิตแบบชนชั้นสูง ไม่ว่าจะเป็นการใช้มือถือขนาดเขื่อง มาพร้อมระบบสัมผัส

เพื่อนตาดีชอบมาแย้ง “มือถือจอขาวดำ จะเป็นระบบสัมผัสได้ยังไง”

สะมาแอสวนทันใด “ไม่สัมผัสแล้วจะโทรไปด่าพ่อมึงได้หรือ”

“เค้าสัมผัสที่หน้าจอโว้ย ทัช สกรีน น่ะ ยู โนว”

“ไอ โนว คุยนานๆขี้ไคลกกหูไปติด กูก็ ทัช สกรีน เป็นครั้งคราว”

นานวันเขาพยายามปรับตัวให้เข้ากับชีวิตสามัญชน เริ่มต้นด้วยการทำอาชีพสามัญๆ

สับเยี่ยวตามผับ

แปร๊กๆๆๆๆๆ จนข้อนิ้วแตก

บึ้กๆๆๆๆๆ จนลูกค้าเยี่ยวเลอะ

“น้อง ไม่ต้อง ไม่เป็นไร” เป็นคำพูดบาดใจที่สุด

“สับเยี่ยวเถอะครับ ดีกว่าเมาจนอ้วกไปเยี่ยวไป” เป็นคำชวนเชื่อ

ชีวิตเริ่มเลื่อนลงมาติดดินเรื่อยๆ ยกเว้นเรื่องเดียว

ครั้งยังเป็นราชกุมาร เขาไม่เคยต้องเสาะหาคู่ครองเอง เหล่าอำมาตย์ และขันทีจะสรรหาหญิงงามมาให้เชยชมไม่ขาด

มาวันนี้ สะมาแอต้องอาศัยเหล่าชายฉกรรจ์ และกระเทยกร้านโลกช่วยมอง

เขาจะเข้าหาผู้หญิงสองประเภท หนึ่ง ที่มีคนจีบ สอง ที่กระเทยหมั่นไส้

บุปผาใด ไร้ภุมรา ตอมเกสร......เปรียบดั่ง บังอร ไร้ซึ่ง เสน่หา

ย้อนไปเมื่ออาทิตย์ก่อน ณ สวนจตุจักร

สะมาแอไม่ได้ไปซื้อเสื้อมือสอง หรือกิ้งก่าใดๆทั้งสิ้น

เขาไปหาหญิง

เป้าหมายยืนอยู่หน้าร้านไม้ประดับ สนทนากับชายหน้าตาบ้านๆ ด้วยอาการเขินอาย คล้ายจะได้เสียกัน

เขาเดินวนดูลาดเลาจนทั้งคู่ไหวตัวทัน กลัวจะเสียแผนจึงเดินแวะเข้าห้องน้ำ

เสร็จธุระออกมา หญิงสาวหายไปแล้ว

เขาออกเดินตามหาคนที่เจอหน้ากันสองนาที ไม่รู้จักแม้แต่ชื่อ ในตลาดนัดที่วุ่นวายที่สุดในเอเชียอาคเนย์

เสียเวลาโดยไม่เปล่าประโยชน์ เขาเดินกางมือกางไม้ หาความสำราญจากอาการเบียดเสียดของผู้คน

หนึบหนับ นุ่มนิ่ม

วนจนพอใจ จึงกลับมาจุดเดิม

ชายคนเดิมที่ร้านต้นไม้ มองเขาด้วยสายตามีกังวล

พ่อค้าหน้าแผงนี่เอง เดาไว้ไม่มีผิด

สะมาแอเดินตรงเข้าไปด้วยแต้มต่อ

“เราเพียงชายตามองหญิงของเจ้าเท่านั้น เค้าจะเลือกใครมันก็อยู่ที่การตัดสินใจของสาวเจ้า อย่าได้กังวลไปเลย”

“อย่าห่วงกูเลย รูดซิปกางเกงมึงขึ้นก่อนเถอะ”

สะมาแอรูดซิปขึ้นโดยไม่ก้มลงไปมอง

แต่ก็ยังมิวาย ได้หมายเลขโทรศัพท์นางในฝันมา

ไม่เห็นต้องสนใจว่าได้มาด้วยความสมเพช เวทนา

ตามมารยาท และธรรมเนียมปฎิบัติของชนชั้นสูง กาลเทศะ และการวางตัวเป็นหัวข้อสำคัญอันต้นๆ

สะมาแอไม่รอช้า กดโทรทั้งที่ยังยืนอยู่หน้าชายที่ให้เบอร์เขา

“ฮัลโหล ใครอ่ะ พอดีติดสายอยู่ เดี๋ยวโทรมาใหม่นะ”

“ไม่เป็นไร นี่คือทั้งหมดที่เราอยากได้ยิน”

สุขใจจริงๆ

เรื่องเล่าเช้านี้ กับกรณี “ทาเคชิ กำเนิดพลอย”

เรื่องที่กำลังจะได้อ่าน บางท่านอ่านแล้วอาจจะงงๆ ที่เอามาลงเพราะเพื่อนมันยุ ไม่ต้องแปลกใจถ้าท่านอ่านแล้วไม่รู้เรื่อง สติปัญญาท่านเป็นปกติดี เราเอามาเรียบเรียง เอามาลง ยังงงเองเลย

ลองดูละกัน

สรอู๊ด : สวัสดีครับท่านผู้ชม นาทีนี้คงไม่มีเรื่องไหนจะเป็นที่กล่าวขวัญถึง มากไปกว่ากรณีที่สองสาวที่เป็นที่รู้จักกันดี เกิดมีปัญหากันเนื่องมาจากผู้ชายหนึ่งคน สองสาวที่ว่านั่นก็คือ คุณเข็มหมุด ตีสิบ และ คุณรถเมล์ เฟื่องอารมณ์ ส่วนชายผู้เป็นชนวนของปัญหาก็ไม่ใช่ใครที่ไหน คุณทาเคชิ กำเนิดพลอย

ทางทีมงานพยายามติดต่อไปยังผู้คู่กรณี แต่ได้รับการปฎิเสธที่จะให้ข้อมูลใดๆ ส่วนคุณทาเคชิ ให้เหตุผลว่าพูดไปเดี๋ยวจะหาว่าหล่ออยู่คนเดียว ทางทีมงานรู้สึกหมั่นไส้เลยตัดสายไปโดยยังไม่ได้รับข้อมูลที่เป็นประโยชน์

ในวันนี้เราจะมาพูดคุยกับผู้ที่แม้ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ แต่รู้ข้อมูลเบื้องหลัง เบื้องลึก ไม่ใช่ใครที่ไหน คนคุ้นเคย คุณแม็กซี่ เครือโสภณครับ

แม็กซี่ : สวัสดีครับ คุณสรอู๊ด

สรอู๊ด: สวัสดีครับ ก่อนอื่นอยากให้อธิบายสักเล็กน้อยว่าทำไมคุณแม็กซี่ถึงรู้ข้อเท็จจริงเรื่องนี้ ทั้งที่ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์ครับ

แม็กซี่ : ก่อนอื่นต้องขอออกตัวก่อนครับ ว่าผมเป็นคนชอบยุ่งเรื่องชาวบ้านเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ผนวกกับคู่กรณีทั้งสองต่างก็เป็นเพื่อนสนิทของแฟนผม ก็เลยพอจะรู้ข้อเท็จจริง และพอจะเอามาเล่าเพื่อให้เกิดความกระจ่างได้

สรอู๊ด : รบกวนคุณแม็กซี่ช่วยเล่าเหตุการณ์ในวันนั้นคร่าวๆด้วยครับ

แม็กซี่ : เอาแค่คร่าวๆนะ ผมจำไม่ค่อยจะได้แล้ว มันเริ่มต้นที่คืนนั้น ณ ร้านร้านนึงย่านสุขุมวิท ทาเคชิไปดื่มกินกับเพื่อน โดยที่ตั้งใจเลือกร้านนี้ เพื่อที่จะได้ไปเจอคุณเข็มหมุดที่อยู่ในร้านเดียวกัน

เมื่อได้พบปะกันก็ดื่มกันสักระยะ แล้วทาเคชิก็ไปส่งเข็มหมุดเข้าห้องน้ำ ระหว่างที่ยืนรอหน้าห้องน้ำ อนิจจา โดยไม่ได้นัดหมาย รถเมล์ก็เดินออกมาจากที่เดียวกัน เห็นว่าทาเคชิมายืนรอเข็มหมุด เลยออกอาการไม่พอใจ เดินออกไปอีกทางนึง ทาเคชิเห็นท่าไม่ดี เลยเดินออกไปตาม แต่ไม่เจอ เดินกลับมาหาที่โต๊ะ ก็ไม่เจอ เกิดพะวง เป็นห่วง รู้สึกผิดกับสิ่งที่ทำไป ตามหาทั่วร้านแต่ก็ไม่เจอ

หลังจากนั้นไม่นาน รถเมล์เดินกลับมาที่โต๊ะ แต่พลัดหลงกับทาเคชิซะแล้ว พึมพำว่าทำแรงไปรึป่าวที่หนีหายไป จึงส่งแมสเซสไปขอโทษ ผมได้รับข้อมูลคร่าวๆ ว่า ข้อความที่เค้าส่งมีเนื้อหาประมาณว่า

“ไม่ต้องตามหาเราแล้วล่ะ เพราะเรากลับมาหาทาเคชิแล้ว แล้วเราก็จะไม่หนีไปไหนอีกแล้ว”

พอผมได้ยินน้ำตาผมแทบไหล ซึ้งยิ่งกว่าเพลงค่าน้ำนม

พอได้ข้อความทาเคชิก็โล่งใจ เพราะยังไม่เสียใครไป

สรอู๊ด : นี่เล่าได้ละเอียดกว่าคนอยู่ในที่เกิดเหตุอีกนะครับ

แม็กซี่ : ก็บอกแล้วว่าผมถนัดเรื่องชาวบ้าน

สรอู๊ด : เห็นทางทีมงานกระซิบมาว่า คุณแม็กซี่ยังมีข้อมูลเพิ่มเติม ของคุณทาเคชิ ทั้งที่เกี่ยวกับเรื่องในคืนนั้น และหลังจากนั้นอีก ไม่ทราบว่าพอจะเปิดเผยรายละเอียดบางส่วนได้รึป่าวครับ

แม็กซี่ : ที่จริงผมก็ไม่อยากจะออกมาพูดฝ่ายเดียว แต่พอทางฝ่ายทาเคชิแสดงท่าทางว่าปัญหาที่เกิดขึ้นเค้าไม่ได้ตั้งใจ แต่เพราะเค้าเกิดมาหล่อ มีคนมาชอบ มาปลื้มกันเอง มันคิดจะพูด แต่ว่าพูดอย่างไม่คิด ผมเลยทนไม่ไหว ต้องออกมาพูดอะไรสักอย่าง ซึ่งผมคาดว่าหลายๆคนก็คงอยากทำเช่นเดียวกัน ไม่ว่าจะคุณกานต์ คืนสิทธิ์ และคุณอมร สุนทรวิเนตร พิธีกรร่วมในรายการตีสิบของคุณเข็มหมุดเพียงแต่พวกเค้ายังไม่มีโอกาส

สรอู๊ด : อือ อันนี้ผมเข้าใจ ตอนผมได้เห็น ได้ยินที่เค้าพูดก็รู้สึกตะหงิดๆ อยากแฉเองแต่ไม่กล้า เอาคุณแม็กซี่มาช่วยแฉดีกว่า มีอะไรก็ว่าไปเลยครับ

แม็กซี่ : หลังจากนั้นทาเคชิก็นั่งแท็กซี่ไปส่งคุณรถเมล์ที่บ้าน ซึ่งผมสืบทราบมาจากคนขับแท็กซี่ว่าหลังจากคุณรถเมล์ลงจากรถ ทันทีที่ปิดประตู ทาเคชิก็ต่อสายถึงคุณเข็มหมุดแล้วก็คุยกันตลอดทางจนถึงที่พัก

ยังไม่หมด ผมได้ยินเค้าบ่นว่าคืนนั้นเค้าไม่กล้าข่มตานอน เพราะรุ่งเช้ากลัวจะพลาด ไม่ได้โทรไปปลุกคุณรถเมล์

สับรางกันยิ่งกว่ารถไฟสายสีม่วง ชนิดที่ว่า รฟท และ บีทีเอส ยังต้องอาย

พฤติกรรมแบบนี้มันชัดเจน จนผมไม่อยากวิจารณ์ สุดท้ายมันก็จบที่เค้าเกิดมาหล่อ ช่วยไม่ได้ที่จะมีใครๆหลายคนเข้ามา และจบด้วยประโยคคมๆ แบบ เอ เจ ดีวีดี พระเอกตัวจริง

“หากเลือกได้ผมขอเป็นคนเสียใจคนเดียวครับ”

อย่างผมเองคงเล่นแบบนั้นไม่ได้ เพราะแผ่นมันเป็นรอย

สรอู๊ด : ครับ ผมก็ว่างั้น สุดท้ายนี้ก็คงต้องอยู่ที่การพิจารณาของท่านผู้ชมเอง เพราะนี่เป็นการพูดฝ่ายเดียว แต่ผมเชื่อเหลือเกินว่าอีกไม่นานต้องมีคนมาตอบโต้กันพอสมควร ประเด็นนี้ต้องหาข้อสรุปกันต่อไป อาจจะถึงขั้นต้องอาศัยภาพจากกล้องวงจรปิดของทางร้าน

สำหรับวันนี้ ขอขอบคุณคุณแม็กซี่ ที่มาให้ข้อมูลกับเราอีกเช่นเคย หวังว่าจะได้ร่วมงานกันอีกในอนาคตอันใกล้นี้ครับ

แม็กซี่ : ครับ ยินดีเสมอครับ

เศรฐกิจแบบนี้ ตกงานคงลำบาก

จะรอหลังเลือกตั้งก็คงไม่ไหว

เลือกมาแล้ว จะตั้งรึป่าว ก็ไม่มีใครรับประกัน

คงได้เวลาของ สปอร์ต ทิปส์ ตอน “ซุปเปอร์ เรซูเม่ เพื่อลูกหลาน และงานในฝัน”

ข้อมูลส่วนตัว

ชื่อ นายคิกขุ สันดานกา

ที่อยู่ ๒๘/๖๗ ชุมชนแออัด สลัมคลองเตย ซอยสุขุมวิท ๔๘/๓ แยก ๒/๖ ส่วน ๗/๘

วัน เดือน ปี เกิด วันแรมเจ็ดค่ำ เดือนสิบ ปีระกา

สัญชาติ ไทย ญี่ปุ่น ดินแดง

สถานภาพสมรส โสด เฉพาะคืนเดือนมืด

สถานภาพทางทหาร ผ่านการรับราชการลูกเสือชาวบ้าน เป็นเวลา ๓ สัปดาห์ ณ ค่ายลูกเสือแก่งกระจาน

โรคประจำตัว เกลียดตุ๊ด

การศึกษา

มัธยมศึกษาปีที่ ๔ เทอม ๑ โรงเรียนวัดหนองไหลลึก

ประสบการณ์ทำงาน

ปี ๒๕๔๕ พนักงานยิงบั้งไฟพญานาค ประจำลุ่มน้ำโขง ริมหมู่บ้านโคกสันเที๊ยะ อำเภอโพนพิสัย

ปี ๒๕๔๖ – ๔๘ สมาชิกคณะกรรมการเซนเซอร์หัวนม และคนสูบบุหรี่ ในหนังบิ๊กซีนีม่า

ปี ๒๕๔๙ รับจ้างม็อบไล่ทักษิณ

ปี ๒๕๕๐ รับจ้างม็อบไล่ คมช.

ความสามารถทางภาษา

ภาษาอังกฤษ พอใช้

ภาษาไทย ดีมาก

ภาษาคน แย่

ความสามารถทางคอมพิวเตอร์

โปรแกรม วินโดว์ เอ็มเอสเอ็น โอซีคิว โอไอซี ยูบีซี อบจ. พรบ.

ความสามารถพิเศษ

ทำงานได้สองกะ กระเสือกและ กระสน

อนุมัติ