เพื่อนบอกว่าตอนนี้ที่ แคนคูน เม็กซิโก วัยรุ่นแก้ผ้าเมาเหล้ากันริมหาดอย่างเมามันแล้ว วันนี้เรายังเดินย่ำหิมะอยู่เลย

 

ไม่ได้เขียนมานานพอควร มิตรรักแฟนเพลงเริ่มถามหา

 

ไม่ได้ล้มหายไปไหน ช่วงนี้เรียนแบบวันมามาก มันมาเป็นช่วงๆ ขาดๆหายๆบ้าง มาทีมากบ้างน้อยบ้าง

 

ไม่มีเรียนก็อยู่แต่บ้าน ไม่มีอะไรมาเล่า

 

วันนี้ออกตัวไปเรียน ด้วยความเคยตัว เมื่อคืนนอนตีสาม ไม่ได้สำนึกเลย

 

คอร์สนี้ดี เลี้ยงข้าวเที่ยง ข้าวเย็น ประคบประหงมอย่างดี แต่เรียนยากเหลือแสน กะว่าไปกินให้ครบๆเอาใจเจ้าภาพ แล้วจะลาไปลงตัวอื่น

 

มิ้อค่ำก็ไปกินกันร้านแถวมหาลัย อารมประมานว่า ถ้าไม่มีคนเลี้ยง ชีวิตนี้คงจะไม่มากิน กินกันจุ๊บๆจิ๊บๆ อย่างละนิดอย่างละหน่อย กินไปคุยไป

 

เนื่องจากเป็นคอร์สนานาชาติ บทสนทนาก็จะประมานการเล่าไล่ยาวไปถึงโครตเง่าศักราชของตัวเอง

 

"ไม่ทราบว่าเพื่อนๆรู้รึป่าว ว่าประเทศปาเลสไตน์ของผมอยู่ตรงไหนของโลก"

 

"ไม่รู้อ่ะ ไม่ได้เรียน สปช. มา"

 

"อันว่าประเทศอันเป็นที่รักของผมช้านานมาแล้ว.................(ไล่จากเมโสโปเตเมีย อานาจักรโรมัน อานาจักล้านนา จูราสสิกปาร์ก บลาๆๆๆๆ)...... มาถึงปัจจุบัน ไม่มีอยู่บนแผนที่แล้ว จะหาได้ก็บนหนังสือพิมพ์ ตอนที่อาศัยอยู่นั้น มีครั้งนึงผมเคยติดคุก"

 

เอาแล้วไง ไล่ไปไล่มาจะมาเปิดตัวแนวร่วมตาลีบันเอา เรารักสงบ แต่ถึงรบไม่ขลาดอยู่แล้ว หาเรื่องถอนตัวกลับบ้านก่อน

 

"อ้าวๆ อย่าเพิ่งไปๆ ที่โดนจับเพราะไปอยู่ในอิสราเอลโดยไม่มีใบอนุยาด เค้าบอกให้กลับประเทศแต่ไม่มีให้กลับ เลยไปอยู่ในคุกแทน"

 

ฟังแล้วรักชาติขึ้นสองขุม

หยุดทำการมานาน ไปสอบมา

 

เตรียมตัวเต็มสูบ ข้อสอบเก่านี่ตอบได้แบบไม่ต้องอ่านโจท

 

ชิทแตก เก่าแล้วเก่าเลย มาใหม่เล่นเอางง

 

สอบเส็ดกลับหอ เนทโดนตัด ไม่ทราบว่าเป็นไง ไม่รู้ว่ามาไง โทไปถามเจ้าหน้าที่ก็ต้องรอเค้าเปิด ๕ โมง เลยต้องนอนหนีปันหา

 

ตื่นมาโทใหม่ ได้ความว่าเค้าเข้าใจผิดว่าเราหมดสันยา หาใช่จับได้ว่าเข้าเวปแล้วไม่มีผู้ปกครองคอยชี้แนะ เลยได้เนทคืนมาโดยง่าย

 

ตกดึกออกไปดูบอลกะเพื่อน ออกอาการเนือยๆบอลก็ไม่ยิงซะที งอนเลย

 

๑ ๒ ๓ ถ้าไม่ยิงจะหลับแล้วน้า....

 

มายิงกันสิบนาทีสุดท้าย

 

ดูจบกลับบ้าน เดินมากะเพื่อน ทำไมเดินทางไม่คุ้น ไปๆมาๆไปลงที่สนามบาส

 

จะทำอะไรกันไม่ปรึกษากูเลย แอบไปนัดกัน หรือว่าเราฟังไม่รู้เรื่องเอง

 

เล่นๆไปนึกขึ้นได้ว่าตั้งแต่มาเรียนไม่เคยออกกำลังเลย มาหักโหม หอบแดกเลย

 

รู้ตัเลยว่าเล่นอีกนิด อ้วกแตกแน่ ไม่เคยเหนื่อยจนอยากอ้วกเลย เคยแต่เมา

 

"แต้มสุดท้าย ใครได้ชนะเลย" ไม่รู้ไม่ชี้ กูจะเลิก

 

กลับมาบ้าน เสื้อเหม็นเลย แต่ไม่มีแรงถอด กีฬาเป็นยาวิเศษนิยม แท้ๆ