ช่วงนี้มีเรื่องอยากมาเล่าเยอะครับ ค่อยๆปล่อยออกไปให้อ่านกัน ตุนๆไว้เผื่อช่วงที่ชีวิตมันราบเรียบ

 

อย่างที่เล่าไปแล้วว่าโจ้ได้เข้ามาเป็นรูมเมท ตามแผนก็คือ เราจะไปยกเลิกสัญญาเช่า เพื่อที่ห้องจะได้เป็นของโจ้เสียแต่เนิ่นๆ ไม่ได้วางแผนจะชักดาบค่าเช่าหรืออะไร แต่ถ้าย้ายเข้าเร็วโจ้จะได้ส่วนลด ไม่ต้องเสียค่าห้องช่วงหน้าร้อน เป็นที่เมืองไทยก็เรียกสั้นๆติดหูว่า ซัมเมอร์เซลล์

 

ว่าแล้วออกตัว ที่หมาย international office เป็นที่ที่ปล่อยห้องให้เราเช่าอยู่ปัจจุบัน ช่วงนี้ใกล้เปิดเทอมนักเรียนใหม่มากันเยอะ ที่นี่เลยวุ่นๆคนเยอะ ต้องจองคิว เข้าไปจองสิบเอ็ดโมง ได้เรื่องตอนบ่ายสอง

 

ก่อนเข้าไปคุย เตี๊ยมกันก่อน

 

"เอาแบบว่ากูมีเพื่อนชวนไปอยู่ด้วย เลยยกห้องนี้ให้มึงนะ ถ้าไม่ได้ก็บอกว่า กูก็ไม่ย้ายละ ให้มึงไปอยู่ที่นั่นแทน" แถไปโง่ๆเลย

 

"ถ้าไม่ให้ เอาแบบว่ายังไม่รู้จะทำไงดีกว่า"

 

"เออได้ ดี" ฉลาดหน่อย มีซ้อนแผนเรียกน้ำตา

 

"เชิญๆคิวต่อไปเลย"

 

เดินกันดุ่มๆเข้าไปนั่ง เตรียมปากว่าตาขยิบ

 

"ว่าไง มีไรกัน"

 

"คือตอนนี้เช่าหอที่นี่อยู่ แล้วมีเพื่อนชวนไปอยู่ที่อื่น เลยจะโอนห้องให้เพื่อนคนนี้ครับ"

 

"ไม่ได้ ห้ามโอน จะย้าย คืนกุญแจมาเลย"

 

เอาแล้วกู จะโดนไล่ออกจากบ้าน ภาพเหตุการณ์สมัยไม่มีที่ซุกหัวนอน เร่ร่อนปอนเปียก เสื่อผืนหมอนใบกะใจโทรมๆ ไหลย้อนกลับมา ขอบที มีปีก มีร่องกันซึมเปี้อนยังงัยก็เอาไม่อยู่ เอาไงดีๆ เริ่มหลก เลือดขึ้นหู แดงเลย ร้อนด้วย

 

"เอ่อ งั้นก็ไม่รู้จะทำไงดี" สงสารกูเถอะ จะบอกว่าที่จริงล้อเล่น เป็นมุก ก็กลัวไม่ขำ ดำน้ำตามแผนก่อน

 

"แต่ยังงัยก็ไม่ได้ อย่าให้ชั้นเจอนะว่าเอาห้องไปให้คนอื่นอยู่ เดี๊ยะแม่จะไล่ตะเพิดกลับไปทำไร่เลื่อนลอย"

 

กลัวแล้ว อย่าทำกูเลย อยากจะสารภาพว่ารัก แต่เธอไม่อยากจะฟังใช่ไหม สารภาพไปกูโดนแน่นอน

 

"เอ่อ..... เป็นงี้ ก็คงต้องหาที่อื่นให้เพื่อนผม" สบตาเพื่อนโจ้ โกยเถอะโยม

 

"แล้วตกลงจะย้ายออกวันไหน"

 

"เอ่อ......."

 

"ยังงัย ว่ามา"

 

"เอ่อ......" ยังไงดีๆ หลกแล้วกู ไม่ได้ซ้อมฉากนี้มา

 

"เดือนหน้าครับ ไม่ก็ตุลา" แถก่อน มั่วๆไป

 

"แล้วจะไปเซ็นสัญญาทางนู่นวันไหน"

 

"คือ.....แค่พูดกันขำๆครับ ยังไม่เอาจิง"

 

"เอายังไงก็มาบอกอีกที ส่วนเพื่อนเอ็งก็ไปนู่น ที่เค้าหาที่อยู่ให้น่ะ ไปกันถูกนะ เออๆไปๆ"

 

"ครับ ขอบคุณครับ" เดินออกมาซีดอย่างกะโดนแดดเลีย

 

ปกติมาคุยกะเจ๊คนนี้ไม่ดุแบบนี้นะ สงสัยวันมามาก ลูกค้าเยอะด้วย

 

ไม่รู้ทำไมถึงรู้สึกเครียดๆเวลาเจออะไรแบบนี้ พอเอามาเล่าให้ตลกๆแล้วถึงรู้สึกว่าเรื่องมันไม่แย่เท่าไหร่

 

นี่แค่คุยกะเจ้าหน้าที่หอพัก ถ้าเป็นเจ้านายขณะหงุดหงิด คู่กรณีในอุบัติเหตุ  และอีกสารพัดบุคคลที่จะมาพูดแย่ๆกะเรา จะรับมืออย่างไรดี

 

ให้มาเอาเขียนเสปซ นานไปคงกลายเป็นบ่นให้คนอ่าน แบบนั้นมันจะตลาดไป

 

คงต้องไปหัดโดนด่า เก็บเลเวลแบบแร็กน่าร็อก

 

ว่าแล้ว นับถือท่านนายกจริงๆ

 

 

หน้านี้อุทิศให้เพื่อนโจ้ ผู้ไม่ได้จากไป แต่เข้ามาเป็นรูมเมท แชร์ค่าห้องแบ่งเบาภาระคุณแม่ที่รัก

 

เพื่อนโจ้มาถึงได้สองวัน มาถึงปุ๊บถูห้องใหญ่เลย เหอๆ เขียนถึงมันมากๆชักเขิน ไม่เหมือนเขียนพาดพิงแม่และน้องเลย

 

เมื่อวานเย็น ทำกับข้าวโชว์ไปหนึ่งดอก ผัดกระเพราทีเด็ด ไม้ตายเมื่อนานมาแล้ว ติดอยู่ที่ว่าไม่มีใบกระเพา

 

อย่าเพิ่งฮา พริก และ กระเทียมก็ไม่มี

 

เดชะบุญมีโลโบซอสกระเพา ออกมาก็กระเพาได้ใจ ยืนยันโดยเพื่อนบ้านที่หลงเข้าครัวมาแบบผิดจังหวะ

 

"แค่กๆ ค่อกๆ ฮัดเช้ยๆๆ อยากรู้จังเลย พวกมึงทำเฮยไรกัน"

 

"อ๋อ ผัดกระเพา ยูโนว หมูเผ็ดๆ แอนด์ ใบใม้เหม็นๆ"

 

มาวันนี้ของสดไม่มี แต่หยิ่งไม่ไปจ่ายตลาด ไปรื้อๆตู้เย็นดู พบใข่หนึ่งแพ็ก

 

อย่าเพิ่งด่าในใจว่า ใข่บ้านพ่อเราไม่ใช่ของสดเหรอ โปรดอ่านฉลากก่อนด่า

 

"หมดอายุ ๓๐ พฤษภาคม ๒๐๐๖" คำนวนคร่าวๆก็เกือบสามเดือนแล้ว

 

ฟักออกมาเป็นลูกเจี๊ยบเราก็จะกิน

 

ว่าแล้วตอกออกมาวัดใจหนึ่งฟอง ดมๆดูไม่ผิดปกติ ได้ใข่เจียวกันตายไปหนึ่งวัน

 

เอ๊ะ ใข่ หรือ ไข่

 

จำได้ลางๆครูลิลลี่สอนมา

 

"ผู้ใหญ่ซื้อผ้าใหม ใข่หนึ่งใบสองบาทห้าสิบ"

 

ต้องขอยกประเด็นนิดนึง เพราะเด็กและเยาวชนเข้ามาอ่านเยอะ ภาษาถือเป็นเอกลักษณ์ของชาติ ผู้ปกครองควรชี้แนะครับ

 

พูดถึงเรื่องนี้ หลังจากลองไปอ่านบลอกชาวบ้าน ไม่ทราบว่าเป็นไง ไม่รู้ว่ามาไง เดี๋ยวนี้ ภาษาเขียนเด็กแนวนี่เพี้ยนไปเยอะ ตัวเราเองก็ไม่ได้ดีเลิศมาจากไหน บางทีก็สะกดผิด เขียนเพี้ยนก็บ่อย ไม่ได้มุก แต่โง่จริงครับ

 

ไม่ผิดหรอกครับ คนอ่านได้ฝึกสมองด้วย

 

ถ้ามานยางมาลาก้อ จาออกรดปาย แต่ยางม่ายด้ายทามราย 9ล9

 

แหม ทามปายด้าย

 

ช่วงนี้ประมาณว่าว่างแบบไม่ได้ตั้งใจ ไม่มีอะไรทำเลยไปอ่านบลอกชาวบ้าน

 

ไม่รู้จักเป็นการส่วนตัว แต่อ่านเหมือนเค้าจ้างเลย

 

ไม่ใช่เสียเวลาไปป่าวๆ อย่างน้อยเราก็ไปอ่านบลอกดารามาแล้ว

 

เรียกว่ากระทบไหล่มาเลย เค้ากะลังจะมีหนังลงโรง แต่ไม่ขอเอ่ยถึงเพราะไม่มีส่วนได้เสีย

 

ข้อสังเกตที่ได้

 

๑. ในกรุงเทพ วัยรุ่นที่ท่านผู้อ่านเดินผ่านแล้วแอบนินทากะผู้ที่ร่วมเดินทางประมานว่า

"โคตรแนวเลย ถ้าเห็นแต่ส้นเท้านี่นึกว่ากอลฟ ไมค์นะเนี่ย"

คนพวกนี้อาจเป็นนักแสดงโฆษณา งานรัดตัวกันทีเดียว

 

๒. พวกในข้อหนึ่ง ถ้าดังจิง คนเข้าชมบลอกที่เค้าเขียนจะมหาศาล ไม่อยากจะเอาตัวไปเปรียบจิงๆ  บลอกเราเขียนมาปีนึง จากข้อมูลที่คณะสำรวจให้มา ผู้เข้าชม ไม่ถึงสี่พันครั้ง บลอกน้องคนนึงที่เป็นไปตามกรณีศึกษา เขียนสองครั้ง ในเวลาสองอาทิต ผู้เข้าชมเก้าพันกว่าครั้ง

 

๓. บลอกพวกที่กล่าวมา คนโพสด่ากันขรม

 

เป็นอย่างนี้ อย่าแม้แต่จะคิดที่จะเขียนแล้วดังเลย คงแพ้ดังแล้วเขียนตั้งแต่อยู่ในมุ้งลวดเหล็กดัด อย่างที่พี่เบิร์ดว่าไว้ ยิ่งแข่งยิ่งแพ้ คนที่เราแคร์ไม่มีวันรู้เลย

 

อย่างน้อย ก็ไม่มีใครมาโพสด่าเรา

 

ว่าแล้ว ก็ขอได้รับความขอบคุณท่านผู้อ่านที่เข้ามาทิ้งข้อความไว้ เพราะที่เรื่องเขียนๆไปถือเป็นการทดลองของเราเอง ส่งที่อยากเห็น ก็ต้องเป็นผลการทดลอง

 

ว่าแล้ว มีคนมาตอบ แสดงความเห็นแบบนี้ เราจึงคิดค้น ช่วงตอบข้อคิดเห็น ประมาณช่วงตอบจดหมายในรายการคุณวิทวัส

 

เอามาเป็นคนๆ คนละข้อละกัน ไม่ต้องแย่งกัน ได้ทุกคน 

 

*:•☆CapSule☆•:*

ช่วงหลังแฟนๆออกมาให้กำลังใจ โพสว่าติดตามเป็นประจำ ทำเอาแอบยิ้ม รู้สึกงานมีคุณค่า แม้เราจะทำเล่นๆ ไปเรื่อยๆ ดูไม่มีจุดหมาย แต่ก็หวังลึกๆให้มีคนอ่านเยอะๆ เป็นแรงใจให้เขียนเรื่อยๆ ไม่ได้หวังอะไรมาก แต่ถ้าเยอะจิงก็อาจจะมีโฆษณามาลง มีเงินช่วยแม่ผ่อนเครื่องซักผ้า

 

หลังจากกลับบ้านเกิดไปพักใจ จะได้เหนื่อยเพียงใดไม่ท้อ แบบพี่แท่งเค้า อยู่นานจนเกือบลืมว่าเรียนอยู่ ก็ได้เวลากับมาสานต่อภาระกิจนักล่าฝัน ไม่มีใครโหวต เราก็ไม่ยอมออก

 

พุ่งตรงท่าอากาศยานคาสทรุป โคเปนเฮเก้น เพื่อต่อรถกลับเมือง มาแบบถูกต้องทนหน่อย ขณะโดยสารบนเครื่อง สะเออะไปทักฝรั่งข้าง

 

"พี่ครับ พี่มาจากโยทตาบอยป่าว"

 

"แม่น"

 

"โอ้ย คนบ้านเดียวกัน ว่าพรือพี่"

 

"รู้ได้พรือ น้อง"

 

"ผมแอบเห็นกระเป๋าที่พี่พามา มีชื่อบ้านเราติดหลาเลย"

 

"อ๋อ แล้วไปพรือมาพรือนิ มาอยู่นี่ได้"

 

"กลับบ้านปิดเทอมครับ แล้วพี่ล่ะ"

 

"พี่มาเท่วกับเมีย มาหลายรอบแล้ว ล่องใต้ตลอด ไม่เคยไปเหนือที"

 

"อย่างงี้ผมวิบเลย บ้านผมเลย วันหลังมาหรอยกันได้"

 

ถามสารทุกสุกดิบ โคตรเหง้าศักราชกันไป

 

"แล้วนี่จะกลับบ้านยังพรือ"

 

"ว่าจะจับรถไฟไป ไม่ก็รถทัว"

 

"อ๋อ ยังงัยเด๋วตามพี่มาได้ พี่คนพี้นที่ รู้รอบรถทุกสาย"

 

ว่าแล้วลงเครื่องมาก็เดินตามต้อยๆ ไปรอกระเป๋า ของเรามาก่อนก็หยิบไปยืนรอ สักพักพี่เค้าเดินมาหา

 

"น้องไปก่อนก็ได้นะ ไม่ต้องรอ แล้วแต่"

 

"ครับๆ เด๋วผมไปดูลู่ทางก่อนละกัน"

 

แบกของขึ้นบ่า กะลังจะออกเดิน พี่เดินกลับมาหา

 

"หรือน้องอยากอยู่ให้พี่ช่วย ยังงัยก็บอกนะ พี่คนแถวนี้"

 

เอาของกองลงเหมือนเดิม ให้ไปกูก็ไป ให้อยู่กูก็อยู่ เอาก็ไปขายกูก็ไม่รู้หรอก

 

สักพักเค้าพาไปซื้อตั๋วรถไฟ 

 

"รถไฟเต็ม แต่เดี๋ยวพวกพี่จะโดดขึ้นแล้วไปจ่ายข้างบน ต้องใช้ท่ายากแถมราคาแพง น้องลองไปดูรถทัวร์ดีก่า รอนานหน่อย แต่ถูก เด๋วพี่พาไป"

 

ไปถึงมีรถจอดรออยู่

 

"อ้าว นี่มันรอบพิเศษรึป่าว อยู่ๆมาเฉย พี่งงเลยนิ แต่ไม่เป็นไร ขึ้นๆไปก่อน"

 

"คนเท่าไหร่พี่"

 

"กันเองเลยน้อง สองร้อย"

 

มึงเก็บมากก่านั้นกูก็ไม่มีให้ละ ก่อนออกลืมแลกเงิน เป็นเศรษฐีเงินบาทมาเลย

 

ด้วยความฉุกละหุก เลยลืมเข้าห้องน้ำในสนามบิน มาขึ้นบนรถละกัน แต่ช้าไปก้าว มีคนเข้าไปก่อน

 

พอห้องน้ำว่าง เดินไปที่หมาย บิดๆประตู ไม่ออกซักที สงสัยเราจะบ้านนอกจิง จะเข้าห้องน้ำยังต้องขอความช่วยเหลือ ลูกพี่นั่งอยู่แถวนั้นทำท่าจะลุกๆ สองสามที ไอ้เราก็ไม่รู้ทำไงกะลังจะหันไปถาม ประตูหลุดผัวะ เปิดออก อายๆๆรีบเข้าเลย

 

ก่อนประตูจะปิดกั้นเราสอง เสียงลูกพี่ลอยลอดมา

 

"ชักโครกมีปันหานิดหน่อยนะ"

 

ผยักหน้ารับคำ เข้าไปเจอเข้าเต็มเปา มาเป็นแพเลย

 

ที่ประตูเปิดยากๆก็เพราะคนก่อนมันล็อกไว้ ที่ลูกพี่ลังเลจะช่วยดีไม่ช่วยดี เพราะคนก่อนคือพี่เค้านั่นเอง

 

เข้าไปฉี่ แพก็เริ่มแตก เริ่มส่งกลิ่น รถก็โคลงๆ คลุกเคล้ากันใหญ่(ขออภัยท่านผู้อ่านที่ขวัญอ่อนและจินตนาการกว้างไกล หวังว่าคงไม่ไปกระทบสภาพการทำงานของระบบลำเลียงอาหาร) ทนโยกไปโยกมาจนสุด ออกมาสบตาพี่เค้าแวปนึง แล้วปิดประตู

 

ประตูเจ้ากรรมดันพัง รถโค้งทีมันก็เปิด ซวยเลย เข้าคนสุดท้าย เป็นความผิดกูอีก ดีที่ฝาชักโครกแน่นหนาพอ

 

รออยู่นาน กว่าจะมีคนมาเข้าต่อ รับบาปไป

 

หนทางกลับบ้านยังไม่จบ รู้สึกว่ายาวไปแล้ว กั๊กไว้ปล่อยคราวหน้า คนอ่านเยอะเราเริ่มเล่นตัว 

 

 

ช่วงนี้หนังเข้าเยอะ กลับบ้านเกิดพอดี เลยตีตั๋วเข้ารับชมกะแฟนสาวเป็นประจำทุกสัปดา

 

อาทิตที่ผ่านมา เข้ารับชม โคตรรักเอ็งเลย ไม่ขอพูดถึงเพราะไม่ได้ค่าโฆษณา

 

เรื่องที่อยากจะเล่าให้ท่านผู้อ่านได้รับอ่านกัน ว่าด้วยพฤติกรรมการใช้โทรศัพ

 

แต่หาใช่ในโรงหนัง เรื่องนั้นไม่ขอพูดถึง เค้าบอกกันอยู่ทุกรอบ ทุกเรื่อง

 

เจอกับตัวเองมา ขณะโดยสารรถตู้ ไม่ผิดกฏ กติกา มารยาท อย่างใดสำหรับการใช้เครื่องมือสื่อสารขณะใช้บริการ แต่คราวนี้ขอยกเป็นกรณีศึกษา

 

"ชับ ช้า ด่า ดับ ชับ ชับ ช้า ด่า ดับ" เป็นเพลงแบบทรูโทน ยกกันมาแบบวงมโหรี ปี่พาท ไม่ขอพูดถึงเพราะไม่ได้ค่าโฆษณา

 

"ฮัลโหล จะถึงแล้ว อยู่บนรถ วิ่งทางด่วนเลย......."

"เออ ลงตรงนั้นแหละ รอก่อน แป๊ปนึง......"

"เออ น่า เออนี่ วันนี้แกใช้กระเป๋าอันไหน.....เหรอๆ ว้าย แอบแรดนะยะหล่อน ชั้นก็เอาของใหม่มาใช้ อันเก่ามันหมองๆ แต่สภาพยังโอนะ ลองเอามาห้อยๆแล้วเปลี่ยนใจ........"

"แหมๆๆ แล้วหล่อนล่ะ....เออ แก วันนี้ไม่ได้โกนขนจั๊กกะแร้ ตื่นสายรีบ เพื่อแกเลยนะเนี่ย.....จ้า เด๋วเจอกัน"

 

ไอ่เราก็อยากจะหลับ ไม่ได้อยากฟัง แต่มาคุยแหกโค้งกันข้างหลัง เลยเก็บรายละเอียดมาพอสมควร

 

อันตัวเรา ไม่ได้โกนหนวดยังไม่เคยบอกใคร จะแจ้งให้ทราบเป็นครั้งคราวบ้างเวลาตัดผม แต่ไม่เคยเลยที่จะสื่อข้อมูลเกี่ยวกับสภาพความเป็นไปใต้วงแขน

 

ขอแนะนำให้ผู้มีอุปการคุณเอาเงินค่ากระเป๋าไปซื้อหนังสือ เอาเวลาเลือกกระเป๋าไปปรับปรุงแนวคิดให้เฉียบคมจะดีกว่า