พี่แม็กซี่พระเอกคู่บุญออกมาเรียกร้องให้แต่งละครเพลงตีแผ่ชีวิตรักอีกสักตอน

หลายคนบอกว่าเขียนแบบนั้นมีคนสนใจอ่านเยอะ ทำยอดได้มากกว่าคนออกไปใช้สิทธิ์ลงประชามติ

เราก็เออ ออ เห็นด้วย ติดอยู่ที่ไม่ได้ฟังเพลงเลย ไม่รู้จะเอาอะไรมาเขียน จะให้เล่าแบบธรรมดาก็เหมือนด่าพ่อกันตรงๆ

ไม่มีละครเพลง เอาเรื่องละครหลังข่าวดีกว่า

สมัยเด็กๆเราเคยบอกกับคนอื่นว่าเราไม่เคยดูละคร

ฟังดูเท่ห์ดี

แต่ความจริงไม่มีทางหนีพ้น ทีวีมีอยู่ห้าช่อง สี่ช่องเป็นละครซะครึ่งวัน เหลืออีกช่องเป็นรายการคุณนายบริจาคเงินออกทีวี

วันนี้เลยอยากจะพูดถึงส่วนประกอบละครไทยที่ทำเรางงจนหัวหมุนเป็นโต๊ะจีนลิง

๑.ตัวเอกของเรื่องมักจะมีลักษณะใดลักษณะหนึ่งในสามอย่างนี้

๑.๑ เป็นฝาแฝด หน้าตามันจะเหมือนกันเรียกว่ากดพิมพ์นำฤกษ์กันมาทั้งคู่ ทุกคนในเรื่องแม้แต่พ่อแม่มันเองก็ยังดูไม่ออก จึงมักจะใช้ข้อได้เปรียบนี้ทำการสลับตัวเพื่อเข้าหานางเอกเสมอ

แม้หน้าตาจะเหมือนกัน แต่นิสัยจะต่างกันเหมือนคนละพ่อคนละแม่ คนนึงจะโง่ ซื่อ เชื่อทุกอย่าง ให้รับก็รับ ให้ไปนั่งโพกผ้าแดงก็ไป ขณะที่อีกคนจะร้ายแบบไม่เกรงใจแม่ยาย ประมาณว่าต้องเอารถถังมาจี้ มันถึงยอมหนีไปเมืองนอก แต่ไม่วายต่อท่อน้ำเลี้ยงมาให้สมุนก่อกวนต่อไป

๑.๒ ตาบอด มันต้องโดนตีท้ายทอย หรือรถชนรุนแรง ส่วนอื่นของร่างกายยังสวยหล่อฟิตเฟิร์ม แต่ตาจะมองไม่เห็น อีนางตัวอิจฉาก็จะทิ้งมันไป เหลือแต่นางเอกที่จะยอมอยู่เช็ดขี้เช็ดเยี่ยวให้ ทั้งสวยทั้งประเสริฐ พอรักกัน ตาก็หายบอดซะอย่างงั้น อารมณ์ประมาณกินพาราแล้วไข้ลด

๑.๓ ปลอมตัว การใส่แว่นดำ เสื้อตัวใหญ่ๆ ยีนขากระบอกจะทำให้คนรอบข้างลืมไปเลยว่ากบ สุวนันท์มีมดลูก ตูดและนมของเธอจะไม่ถูกสังเกตเห็นเลยแม้แต่น้อย

๒. วิถีชีวิตคนในเรื่องจะลำบากมาก แม้ว่ามันจะอาศัยอยู่ในคฤหาสถ์ ขับรถสปอร์ตที่ผ่านไปห้าปีทะเบียนก็ยังเป็นป้ายสีแดง เดินห้างมากกว่าอยู่ที่ทำงาน ใส่เสื้อผ้าไม่เคยซ้ำ มีกินมีใช้โดยไม่ต้องทำงาน แต่มันก็ระทมใจเหลือเกิน เพราะไม่รู้ว่าจะเลือกแต่งงานกับใครดี ระหว่างเศรษฐีนิสัยไม่ดี กับคนจนที่ไม่ขายเสียง

๓. หน้าตาต้องใสเด้งตลอดเวลา ไม่ว่านั่งเครื่องบินยี่สิบชั่วโมงจากอเมริกา ลงมาก็สดชื่นไม่มีทีท่าอิดโรย หรือหลงป่าสามอาทิตย์ ติดเกาะแปดเดือน ไม่มีน้ำจืดให้อาบ ไม่มีเสื้อผ้าให้เปลี่ยน แต่เครื่องสำอางและทรงผมเหมือนเพิ่งออกมาจากซาลอนไม่มีผิด

๔. มันต้องเป็นลูกครึ่ง ยิ่งหลายครึ่งยิ่งดี บางคนเป็นลูกครึ่งเยอรมัน อิตาลี อูกันด้า ตาลีบัน อัฟกานิสถาน ซัดไปห้าครึ่ง รวมเบ็ดเสร็จสองลูกครึ่งควบสาม ไม่รู้มันไปเอามาจากไหนต่อไหน หรือแม่มันชี้ตัวพ่อไม่ได้เลยเอากันแบบเหมาๆ

ใครมาบอกว่า “ชีวิตกู ยิ่งกว่าละคร” เรานึกภาพแล้วขนจั๊กแร้ลุกซู่ๆ

หายไปนาน จนสมภารถามหา

อย่างที่บอกไปว่าระยะนี้คงจะเขียนกระหน่ำอาทิตย์ละสองสามหนเหมือนสมัยสิงห์คะนองนาคงไม่ไหว วันๆวุ่นอยู่กับการคิดวิเคราะห์ วางแผน กำหนดกลยุทธ ว่าทำอย่างไรเราจึงจะเจริญก้าวหน้า มีชีวิตที่ดีโดยไม่ต้องตื่นหกโมงเช้าไปเจอรถติด ไปนั่งหลบตาเจ้านายถึงห้าโมง จบลงที่อาหารตามสั่งตอนทุ่มนึง

เริ่มบ่นเยอะตามภาษาคนมีอายุ

เมื่อวันก่อนไปเดินสยามกับแฟนสาว จุดประสงค์หลักไปดูปลาที่ สยาม โอเชี่ยน เวิล์ด แฟนบอกว่าอยากจะรู้นักว่า ไอ่ที่เค้าเรียกว่ามือปลาหมึกเนี่ย มันเป็นยังไงกัน

มาได้ถูกที่ ถูกเวลา ไม่ต้องรอให้ถึงตู้ปลาหมึก แค่ปลานีโม่มันก็ยุบยับกันแล้ว

วัยรุ่นสมัยนี้ นมยังโตไม่ทันใช้ก็เอาไปผลัดกันกินซะแล้ว

สมกับเป็นเยาวชนยุคยืดอก พกถุง

ทำเอาวัยรุ่นยุคตู้สติกเกอร์รู้สึกเอ็นดู และหมั่นไส้ยิ่งนัก

พูดถึงตู้นี้ก็อยากจะย้อนไปถึงวันวาน

ไอ้ตู้บ้านี่ทำเคยรายได้ถล่มบ็อกซ์ ออฟฟิศ หาได้ทุกมุมเมือง ง่ายกว่าหาตู้ไปรษณีย์อีก สันนิษฐาณว่าสาเหตุมาจากกล้องดิจิตอลยังไม่แพร่หลายกัน

ไปถ่ายทียกกันไปทั้งตำบล แผ่นนึงก็เล็กพอๆกับตั๋วรถเมล์ แล้วยังหน้าด้านใส่กรอบอีก

และแน่นอน หน้าทุกคนจะถูกปรับแต่งให้ดูดียิ่งกว่าตอนส่องกระจกวิเศษจงบอกข้าเถิด ใครงามเลิศในปฐพี

ทีเด็ดทีขาดอยู่ที่การถ่ายสิบหกแอ็คชั่น

มีอยู่ช่วงนึงที่เราค้นพบวิธีฆ่าเวลาก่อนดูหนังที่ เอสเอฟ มาบุญครอง

เป็นที่รู้กันว่าด้านนอกตู้สติ๊กเกอร์จะมีจอถ่ายทอดสดผ่านดาวเทียมภาพเหตุการณ์จากในตู้

อันนี้แทบทุกคนจะทราบยกเว้นคนในตู้

เมื่อเข้าสู่ขั้นตอนสิบหกแอ็คชั่นแล้ว พฤติกรรมที่ถูกปลูกฝังมาแต่เด็กของผู้ใช้บริการ จะถูกแสดงออกมาด้วยอารมณ์ประมาณว่านี่เป็นการถ่ายรูปครั้งสุดท้ายก่อนตาย

บางทีมันเพลิดเพลินจนเราเข้าไปดูหนังสาย

โตขึ้นมาหน่อย เราเข้าสู่ยุคอินดี้

อันนี้มีประสบการณ์ตรง เคยอยากจะเป็นกับเค้าเหมือนกัน

ไม่ว่าจะแต่งตัว ฟังเพลง พูดคุย กินข้าว เข้าห้องน้ำ เดินตกท่อ อะไรก็ต้องอินดี้หมด

มีช่วงนึงอยากได้นาฬิกา จี ชอก แม่ถามว่าทำไม

“มันกันน้ำได้ลึกห้าร้อยเมตร”

“แล้วมึงจะดำลงไปดูนาฬิกาหาอากงมึงเหรอตั้งห้าร้อย ไปว่ายน้ำสระเมตรครึ่งมึงก็ถอดแล้ว” อันนี้เดาว่าแม่คงทดไว้ในใจ

“แล้วยังมีปฎิทินพันปีด้วยนะ”

สุดท้ายซื้อมา ใส่ได้อาทิตย์เดียว คันข้อมือเพราะสายแคว่กๆมันชื้นเหงื่อ

เรื่องเพลงก็ใช่ย่อย

“ไอ่ห่า มันต้องฟังเพลงแปลกๆ”

“ยังไงวะ ฟังทางรูตูดเหรอ”

“ป่าว เอาที่มันหายากๆ คนไม่ค่อยฟังอ่ะ”

“อย่างพวกเพลงลัคกี้เฟรม แฟลตปลาทองงี้พอไหวมะ”

“กูว่ามึงอย่าพยายามเลย”

แม้จะไม่ต้องทำงาน มีเงินใช้แบบไม่ต้องดิ้นรน แต่เป็นวัยรุ่นมันยากจริงๆ

อันนี้น่าเห็นใจ